Архив онлайн-конференций

Онлайн-конференция с директором Национального художественного музея Владимиром Прокопцовым

Онлайн-конференция с директором Национального художественного музея Владимиром Прокопцовым
Какие тайны скрывают архивы Национального музея? Какие выставки увидим в ближайшее время, и могут ли начинающие художники выставляться в главном музее страны? В Международный день культуры (15 апреля) онлайн-гостиную посетил генеральный директор Национального художественного музея Республики Беларусь Владимир Прокопцов. 
15.04.2016

Фото


Вопросы конференции


Тое, што вы сталі дырэктарам Нацыянальная музея - гэта выпадкова ці Вы жадалі ўзначаліць гэтую ўстанову?
МІхась (Неизвестно)

Я хачу прызнацца, што дырэктарам стаў выпадкова. Я не марыў пра гэтую пасаду і сябе не рыхтаваў. Так склалася, што падчас маёй працы ў апараце Савета Міністраў, я прызнаюся, мне рабіў два разы такую прапанову - узначаліць музей - міністр культуры Сасноўскі, але я вагаўся ад таго, што гэта вялікая адказнасць. І калі некалькі супрацоўнікаў Нацыянальнага мастацкага музея выйшлі да мяне з прапановай усё ж такі ўзначаліць музей, то я падумаў, што хоць некалькі чалавек будуць за мяне, і я даў згоду. 

Вядома, гэта была вялікая адказнасць, я начамі не спаў, бо такія вялікія нацыянальныя каштоўнасці, а ў мяне не было вопыту працы ў музеі ўвогуле. Я не працаваў ні ў якім музеі, нават у раённым, дагэтуль, цалкам невядомы быў мне калектыў, за выключэннем некалькіх чалавек. І з аднаго боку, было вельмі цяжка, а з іншага - лёгка, у тым плане што я не быў павязаны сяброўскімі адносінамі, а цяжка, таму што я ўпершыню быў у гэтым калектыве, я ж нідзе не працаваў у падобных калектывах. 

З цягам часу прыйшоў вопыт, зараз я з вялікім задавальненнем бягу на працу раніцай. Мне падабаецца мая праца, я пачуваю сябе камфортна, таму што маю адпаведную адукацыю і, так бы мовіць, свабодна валодаю сітуацыяй у музеі, прычым самымі рознымі катэгорыямі, ці то наведвальнікі, ці то калегі мае, ці то мастакі. Мне прыемна працаваць, і я адчуваю сябе вельмі добра на гэтай пасадзе. Я лічу, што мне пашчасціла ў жыцці, бо ў мяне любімая работа, якая мяне задавальняе. 

Добрый день! Очень нравятся тематические ночи музеев именно в Национальном музее. Скажите, кто это придумывает? И когда уже будет единый билет для всех музеев на такое мероприятие?
Виктория (Неизвестно)

Гэтыя праграмы рыхтуюць нашы супрацоўнікі. Сёлета будзе таксама, на мой погляд, цікавая праграма. Мы яе не раскрываем, каб была цікавасць, каб была інтрыга. 

Што тычыцца адзінага білета ва ўсе музеі, то, вядома, гэтае пытанне трэба абмеркаваць з нашымі калегамі - дырэктарамі музеяў. У нас ёсць філіял - музей Ваньковічаў на Кастрычніцкай плошчы, дык у гэтыя два музеі будзе адзіны білет дакладна. А з іншымі музеямі трэба дамаўляцца. Вядома, у ідэале, я лічу, што так і павінна быць. Але ж музеі бываюць розныя… Тут трэба параіцца з маімі калегамі. Пытанне слушнае, яго трэба проста абмеркаваць. Так што дзякуй за такую падказку. Мы пагаворым пра гэта, прынамсі, з дырэктарамі мінскіх музеяў, час яшчэ ёсць. 

Добрый день! Стараюсь следить за новостями о музейном квартале. Давно не было никаких подробностей. Расскажите, на какой стадии реализация проекта? И возможно ли, что мы увидим это быстрее, чем через 10 лет?
Юлия (Неизвестно)

Музейны квартал актыўна будуецца пад патранатам Кіраўніка нашай дзяржавы. У 2006 годзе падчас адкрыцця прыбудовы была агучана такая ініцыятыва, і Аляксандр Рыгоравіч  Лукашэнка  падтрымаў гэтую ідэю. Ідзе прыстасаванне суседніх будынкаў у адзіны музейны комплекс.  Летась было выдзелена 60 млрд рублёў, сёлета на першы квартал - 15 млрд рублёў, працэс актыўна ідзе. Мы ўжо абмеркавалі і зацвердзілі планы музеефікацыі адпаведных калекцый, зараз гэтую працу завяршаем. Дарэчы, 23 красавіка ў нашым музейным комплексе адбудзецца суботнік, падчас якога будуць працаваць  супрацоўнікі нашага музея, а таксама супрацоўнікі  Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Я думаю, што і ў  жыхароў Мінска будзе магчымасць папрацаваць на нашым аб'екце. Запрашаем! Думаю, што такі суботнік будзе яшчэ не адзін. 

Калі  ўсё будзе нармальна з фінансаваннем, мы плануем завяршыць музейны квартал у 2019 годзе - да 80-годдзя музея (24 студзеня 1939 года  ўрадам БССР была адкрытая Мінская карцінная галерэя).  Спадзяюся, што гэта будзе вельмі добры падарунак для аматараў мастацтва, для жыхароў Мінска і нашай краіны. Мы, дарэчы, вывесім усе нашыя прапановы на сайт музея. Там можна будзе пабачыць і макет, і як узаемазвязаны будынкі паміж сабой. 

Зараз  у нас ідзе будаўніцтва і рэканструкцыя двух будынкаў па вуліцах Кірава, 25 і  Карла Маркса, 24. Яны будуць звязаны з галоўным будынкам (маецца на ўвазе будынак, які адкрыўся ў 2006 годзе) перахаднымі галерэямі. Думаю, што ў наступным годзе мы завершым гэтыя два будынкі - гэта першая чарга, потым пачнецца рэканструкцыя з прыстасаваннем будынка па вуліцы Леніна, 2 - гэта будзе другая чарга. І трэцяя завяршаючая чарга - гэта галоўны будынак архітэктара Бакланава, які быў адкрыты ў 1957 годзе пры актыўным удзеле Алены Васільўны Аладавай, ну і адпаведна прыбудова, каб нам можна было пераехать з аднаго будынка ў другі. Такая вось лагістыка, таму што шмат работ, твораў. Штосьці мы перададзім на дэпазіт у іншыя музеі, таму што будзем здымаць работы з выстаў. Музей мы будзем закрываць часткова па неабходнасці. 

Для нас вельмі важна мець музей з сучаснымі музейнымі тэхналогіямі, каб быў і клімат-кантроль ва ўсіх будынках і мы маглі прымаць ваставы з замежных музеяў. Мы павінны адпавядаць ўсім сусветным нормам. Тыя інжынерныя сеткі, якія былі створаны нашымі папярэднікамі, састарэлі, іх трэба замяніць. Але вонкавы і ўнутраны від  застанецца, як і быў. Больш за тое, сталінскі ампір - гэты стыль - мы  захаваем. Нават усе дэталі будуць зроблены ў адпаведных матэрыялах з новымі тэхналогіямі. Мы будзем актыўна працаваць, каб хутчэй завяршыць рэканструкцыю з прыстасаваннем музейнага комплексу. Будзем і самі працаваць на рыштаваннях з рыдлёўкамі, і запрашаць нашых калег, сяброў музея.   Можа гэтым самым мы  крышку наблізім час адкрыцця. Дарэчы, каля музея павесілі  плакат "Адбудуем наш музей. Усе на суботнік!"  Суботнікаў будзе шмат, так што рыхтуйцеся.

Ведущая: - А за счет чего  будет пополняться коллекция музейного квартала? Какие экспонаты там будут представлены помимо тех, которые есть сегодня в музее?

В. Прокапцов: - Па-першае, хачу сказаць, што ў нас прадстаўлена каля 4% фонда. Мы значна пашырым калекцыі, бо сёння паказаць ўсё, што мы маем, немагчыма. Для нас вельмі важна паказаць калекцыі з фондасховішчаў. Усе зараз паказаць проста немагчыма, і гэта не трэба рабіць. Ва ўсіх музеях недзе 7-10% фонда калекцыі прадстаўлена ў пастаяннай экспазіцыі. Няма патрэбы паказаць адразу ўсё, а некаторым работам патрэбная рэстаўрацыя. Творы мастацтва,  як людзі, патрабуюць лячэння. Мы можам іх паказаць на часовых выставах, але, безумоўна, знакавыя работы, якія прадстаўляюць цікавась і мастацкую вартасць і для нашага музея, і для краіны, будуць прадстаўлены ў пастаяннай экспазіцыі. Я лічу, што работа ідзе, і кожны год наша калекцыя папаўняецца новымі творамі.       

Скажите, а можно ли рядовым зрителям заглянуть в ваши архивы? Очень любопытно.
Ирина (Неизвестно)

Мы праводзім экскурсіі не толькі па пастаянных экспазіцыях. Мы робім экскурсіі нават для тых, хто жадае паглядзець, як працуюць нашы рэстаўратары. Набіраем групу спецыяльна, былі ўжо такія жадаючыя. Зразумела, вельмі цікава паглядзець, як нашы спецыялісты вяртаюць да жыцця ўнікальныя творы мастацтва - тыя ж абразы, творы жывапісу. Калі на стале ляжыць, прабачце, ну проста знявечаная работа, і рукамі нашых таленавітых рэстаўратараў яна вяртаецца яе да жыцця, гэта як хворага чалавека вярнуць і паставіць на ногі. Вельмі цікава, і мы бачым зацікаўленасць з боку нашых наведвальнікаў. У нашым музеі, дарэчы, робім і інтэрактыўныя экскурсіі. Вось на Пікаса - Гоя ў нас нават пры свечках, ну не ў прамым сэнсе пры свечках, а пры агенчыках мабільных тэлефонаў ходзяць і глядзяць на творы, паколькі творы Гоі спецыяльна пад выставу адбіраліся. Нашы спецыялісты водзяць экскурсіі. Кожны чацвер у нас, дарэчы, падоўжаны час - з 19 да 21 гадзіны. 

Што тычыцца фондавай калекцыі, паглядзець, як яна захоўваецца, то проста так для наведвальнікаў пакуль нельга. Зразумела, гэта чыста службовае памяшканне. Дарэчы, з цягам часу, калі ў нас будзе зроблены музейны комплекс, то мы адмовімся ад дзедаўскіх тэхналогій, і можна будзе паглядзець гэта ўсё. 

Ну і, канешне, можна будзе заглянуць у святыя святых, там, дзе робіцца рэстаўрацыя. Мы марым, каб з цягам часу быў зроблены рэстаўрацыйны цэнтр на базе нашага музея. Нашы рэстаўратары працуюць зараз у прыстасаваных такіх умовах, а павінны быць спецыяльныя рэстаўрацыйныя сталы, абсталяванне, выцяжкі. Вялікія спадзяванні мы робім на музейны комплекс, музейны квартал. Плануем, што ў кожнага рэстаўратара будзе спецыяльнае абсталяванне, стол з адпаведным інструментарыем. Там будуць электронныя мікраскопы, скальпелі спецыяльныя і ўсё астатняе. Нешта мы закупляем за бюджэтныя грошы, гранты, нешта за свае пазабюджэтныя сродкі, але гэтага вельмі мала. Хачу дадаць, мы б хацелі быць цэнтрам яшчэ і таму, што ў нас сканцэнтраваныя самыя выдатныя рэстаўратары. Мы б хацелі рабіць рэстаўрацыйную справу нават для ўсіх беларускіх музеяў. Не можа кожны музей - раённы, абласны - мець поўны штат рэстаўратараў па ўсіх напрамках. У нас сёння 20 выдатнейшых спецыялістаў. Мы плануем праз 5-7 гадоў павялічыць гэтую колькасць працэнтаў на 50. Дарэчы, мы можам аказываць паслугі рэстаўрацыі нашым наведвальнікам, жыхарам краіны за пэўную плату. Гэта і дадатковыя грошы ў бюджэт музея, і, канешне, дадатковая праца рэстаўратам. 

Добрый день! Знаю, что во времена СССР работала аттестационная комиссия для реставраторов. Без ее ведома ни один специалист не мог работать с ценностями. После распада получилось так, что дилетанты допускались к реставрированию. Вроде, как в Беларуси была идея воссоздать такую комиссию. Скажите, кто сегодня разрешает реставраторам работать с экспонатами?
Вадим (Брест)

Гэтая адказнасць ускладаецца на дырэктараў тых устаноў, дзе працуюць рэстаўратары. Мы выйшлі з такой ініцыятывай, каб вырашыць пытанне аб рэстаўрацыйнай справе ў нашай краіне. Пытанне было вынесена на абмеркаванне ў мінулым годзе, зараз яго перанеслі на гэты год. Наш музей з'явіўся ініцыятарам, каб на нашай базе, дзе працуюць цудоўныя рэстаўратары з вышэйшай кваліфікацыяй, разглядаліся пытанні атэстацыі і выдання пасведчанняў. У нас ёсць напрацоўкі, з імі мы звярнуліся ў Міністэрства культуры. Мы будзем рыхтаваць свае кадры на базе Акадэміі мастацтваў і зробім спецыяльную атэстацыйную камісію на базе нашага музея з запрашэннем спецыялістаў з Расіі, Украіны, каб даваць кваліфікацыйныя пасведчанні, у тым ліку і вышэйшай катэгорыі.

Ведущая: - Как на сегодняшний день реставратор может получить первую категорию?

В.Прокопцов: - Ён не можа атрымаць гэтую катэгорыю, бо яе дае не кіраўніцтва музея, а спецыяльная камісія. Што тычыцца допуску да культурных аб'ектаў, то, безумоўна, уся адказнаць ускладаецца на кіруючых асоб той ці іншай установы. У кожнага ёсць свой вузкі напрамак, павінна быць вузкая спецыялізацыя, і, адпаведна, выдаюцца дакументы. А рэстаўратара - майстра на ўсе рукі проста не бывае ў жыцці. Напрыклад, хірург. Не можа быць урач і хірургам, і стаматолагам, і г. д. Ёсць вузкая спецыялізацыя, у якой трэба мець высокую кваліфікацыю. А помнікі культуры, унікальныя помнікі іканапісу маюць вялікую каштоўнасць так сама, як і жыццё чалавека. Таму павінен быць адпаведны парадак. І калі ёсць такая нагода, звяртайцеся ў Нацыянальны мастацкі музей. Мы падкажам, а для маладых рэстаўратараў нават  плануем праводзіць стажыроўкі на базе нашага музея. У нас працуюць выдатныя рэстаўратары - такія патрыярхі рэстаўрацыйнай справы, як Шпунт Аркадзь Самуілавіч. Ён быў прызнаны рэстаўратарам яшчэ падчас СССР. Таму мы раім маладым рэстаўратарам з іншых музеяў прыходзіць да нас на стажыроўку. 

Падводзячы выснову, скажу: трэба гэта ўсё ўзаконіць і ўніфікаваць, каб падрыхтоўка кадраў ішла з практыкай студэнтаў на базе музеяў (Нацыянальнага мастацкага, гістарычнага і інш.) і каб студэнты праходзілі практыку з першага курса, а потым на выпуску выбіралі сабе вузкую спецыялізацыю.

Какой экспонат в музее считается самым ценным?

Што вам адказаць на гэтае вельмі няпростае пытанне? Творы, як родныя дзеці. І тыя работы, якія мы набылі і якія сёння экспануем, таксама як родныя дзеці. Таму нельга сказаць, што адна карціна мне родная, блізкая, а другая не. Вядома, у мяне як у мастака ёсць свае любімыя аўтары. Мне вельмі падабаюцца Бялыніцкі-Біруля - наш беларус-імпрэсіяніст, Станіслаў Жукоўскі, Фердынанд Рушчыц. Мне падабаюцца беларускія іконы, напрыклад, "Параскева Пятніца". У маім уяўленні гэта не проста ўнікальны старажытнабеларускі твор, яна нясе ў сабе не проста сакральную каштоўнасць, а яна нясе беларускасць, яна ўяўляецца такой маці-Беларуссю. І да гэтага твора ў мяне асаблівыя пачуцці. Для мяне як кіраўніка музея ўсе экспанаты блізкія, родныя, але, паўтаруся, ёсць і нейкія мае асабістыя адносіны, мае пачуцці як мастака. Такія пачуцці ёсць у кожнага, хто прыходзіць да нас. 

А ў цэлым я сумесна з нашымі супрацоўнікамі вельмі задаволены, мы ўсе любім наш музей, мы любім творы мастацтва, якія ў нас экспануюцца і захоўваюцца. І мы лічым, што зараз Нацыянальны мастацкі перажывае другое адраджэнне, ён на новым этапе, і, безумоўна, мы зацікаўленыя ў тым, каб пакінуць у спадчыну тым, хто прыйдзе за намі, новае памяшканне, новы музейны комплекс, як, скажам, адбудавала ў 1957 годзе цяперашні будынак Алена Васільеўна Аладава. Вельмі важна перадаць сваім паслядоўнікам гэта ўсё ў добрым стане. Я ўвогуле прыхільнік таго, каб не было ніякіх даўгоў, каб не быць ні перад кім вінаватым, у тым ліку і перад тымі, хто прыйдзе пасля нас у музей. Таму хачу сказаць, што мы ўсе працуем, мы жадаем, каб наш музей развіваўся. Хачу завяршыць нашу анлайн-канферэнцыю такімі словамі: наш музей быў, ёсць і будзе першым у Рэспубліцы Беларусь.

В Минске открываются частные выставки, галереи и дома картин с интересными и раскрученными выставками типа Ван Гога или Дали. У них большая посещаемость. Не боитесь ли вы, что частники уведут аудиторию у Национального художественного?
Ольга (Неизвестно)

Не, мы гэтага не баімся. І чым больш будзе галерэй, тым лепш. Я лічу, што гэта нармальны працэс. Камусьці падабаецца хадзіць на актуальнае мастацтва, хтосьці прыхільнік класічнага. Нацыянальны мастацкі музей мае сваю нішу. І, скажам, калі нейкія нашы замежныя калегі робяць нам прапановы, я іх адпраўляю і гавару, што гэта не наш фармат. Ці прыходзіць нейкі мастак і хоча зрабіць выставу ў нашым музеі. Мы глядзім са спецыялістамі, раімся і гаворым, што, прабачце, ваш узровень не адпавядае ўзроўню Нацыянальнага мастацкага музея. І чым больш будзе галерэй, прыватных галерэй, тым лепш - будзе выбар у людзей. Я лічу, што не можа быць 1-2 музеі. У двухмільённым горадзе павінна быць шмат самых розных музеяў, у тым ліку і прыватных. Чым больш канкурэнцыя, тым лепш і для музеяў, і для наведвальнікаў.

За счет чего и какими работами пополняется коллекция работ в музее?
Марина (Неизвестно)

Дзякуй за гэтае пытанне. Сёлета спаўняецца 25 гадоў  суверынітэту Рэспублікі Беларусь. Мы рыхтуем спецыяльную выставу.  Сумесна з Беларускай энцыклапедыяй ствараем такі альбом-каталог (на жаль, ўсе тыя работы, якія набытыя музеем падчас 25-гадовай дзейнасці, выставіць проста немагчыма). На нашай выставачнай пляцоўцы ў галоўным будынку будзе зроблена выстава. Там змесціцца каля 80 унікальных твораў, сярод якіх баларускі старадаўні жывапіс  - абразы. 7 абразоў перадаў нам Уладыка Філарэт з Жыровіцкага манастыра ў 2007 годзе. Пакажам 2 вялікія хрустальныя вазы, зробленыя на барысаўскім заводзе. Такіх ужо не выпускаюць, яны таксама прадстаўляюць унікальнае майстэрства нашых мастакоў. Будуць творы жывапісу сучасных беларускіх мастакоў, якія былі створаныя ў гады незалежнасці нашай краіны. 

Нам трэба актыўна рэкламіраваць сваіх сучасных мастакоў - яны нашчадкі вялікай  школы жывапісу і выяўленчага мастацтва з вялікімі традыцыямі. На выставе будуць прадстаўленыя і народныя мастакі, і маладыя, і юныя мастакі, якія атрымалі адпаведныя адзнакі Спецыяльнага фонда Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падрымцы таленавітай моладзі. Мы  назіраем за маладымі, і, канешне, каб нам не памыліцца з набыццём твораў гэтых мастакоў: сёння малады, а праз 20-30 гадоў будзе народны мастак Беларусі. Таму трэба заўважыць, падтрымаць. Вялікая арэнда за майстэрню сёння, матэрыялы дарагія і, канешне,  за кошт мастака мы робім наш свет больші прыгожым, гарманічным, дабрэйшым. 

Я хацеў бы заклікаць ўсіх, хто мяне слухае, ад чыноўнікаў да простага  чалавека, каб падтрымалі нашых мастакоў, каб з'явіліся такія  сямейныя традыцыі, калі да дня нараджэння ці да нейкага свята не куплялі нейкія пластмасавыя цацкі, а зайшлі ў мастацкі салон і купілі твор нашага беларусскага мастака ці мастачкі. А потым гэты мастак стане суствена вядомым, і гэты твор будзе перадавацца ад бацькі да сына, ад унука да праўнука. І так  мы будзем падымаць нацыянальнае мастацтва.

Я заклікаю ўсіх не крыўдзіць мастакоў, маючы на ўвазе мастака ў шырокім  сэнсе слова:  паэта, архітэктара, акцёра, дызайнера. Мы чым багатыя? Мы не зробім  самы лепшы кампьютар, як бы не намагаліся. Але мы багатыя талентамі. Мы багатыя сваім нацыянальным мастацтвам, сваёй культурай. Зараз я быў у Кітаі, там хочуць бачыць работы нашых мастакоў. Трэба прасоўваць нашу культуру, тады нас будуць лепш пазнаваць, бо мы адметныя ад іншых народаў. Праз гэта мы будзем рабіць імідж Беларусі.  

Какая из выставок была самой посещаемой за последние 5 лет?
Евгения (Слоним)

Я думаю, што гэта была выстаўка "Мастакі Парыжскай школы", якую мы рабілі разам з нашымі партнёрамі - Белгазпрамбанкам. Стала адкрыццём, што ў Парыжскай школе амаль усе нашы выхадцы з Беларусі, не толькі Суцін і Шагал. І яшчэ выстаўка "10 стагоддзяў мастацтва Беларусі". Гэта таксама быў унікальнейшы праект, для мяне ён быў самы важны. Я не ўзгадваю тут выстаўкі з Траццякоўскай галерэі, яны больш папулярныя, лягчэй успрымаюцца. Там класікі, сусветна вядомыя мастакі. Да 17 красавіка ў нас праходзіць выстаўка, прысвечаная Льву Баксту - нашаму земляку, які нарадзіўся ў Гродне. Карыстаючыся нагодай, хацеў бы запрасіць нашых радыёслухачоў і тэлегледачоў наведаць яе, бо з 18 красавіка яна пераязджае ў Вільню, потым - у Рыгу. Для музея гэта вельмі важная выстаўка. Я, праўда, пакуль не ведаю, колькі чалавек яе наведала, наперадзе яшчэ тры дні. Запрашаем! Мы тут не гонімся за нейкай асаблівай папулярнасцю, гэтыя праекты мы робім больш для будучыні, такім чынам мы пашыраем ўяўленне пра нашу спадчыну. 

У мінулым годзе была вельмі добрая выстаўка "Ад рэалізму да імпрэсіянізму", прысвечаная 145-годдзю Фердынанда Рушчыца. Хачу падкрэсліць, што галоўнай і адзінай работай у Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі была работа Рушчыца "Вясна", якую ў 1897 годзе Павел Траццякоў набыў адразу пасля абароны ў Акадэміі мастацтваў. Гэта ўнікальны твор, які нават і спецыялісты рэдка бачылі, не гаворачы пра шырокае кола аматараў. І вось мы святкавалі юбілей нашага мастака ў Валожынскім раёне, правялі і пленэр з мастакамі, зрабілі шэраг дзіцячых мерапрыемстваў. Рыхтуемся ўжо да 150-годдзя Фердынанда Рушчыца. Нас падтрымала кіраўніцтва Мінскага аблвыканкама, і Валожынскага райвыканкама, каб добраўпарадкаваць фамільныя могілкі, каб аднавіць сядзібу, якая была знішчаная ў 1944 годзе. 

Унікальнасць мінулагодняй выстаўкі з Траццякоўскай галерэі была ў тым, што побач з мастакамі-настаўнікамі былі і мастакі-вучні. Гадоў 10-15 назад нашы Бялыніцкі-Біруля, Рушчыц, Жукоўскі лічыліся на Беларусі нават сярод музейных супрацоўнікаў вялікімі рускімі мастакамі. Але яны на памежжы і належаць як да беларускай культуры, так і да польскай, літоўскай... Яны мастакі планетарнага плану, але яны нашы, беларусы, і пра гэта трэба ведаць, гаварыць і ганарыцца гэтым. 

Дарэчы, хачу нагадаць, што ў 2012 годзе, які быў Годам кнігі, мы выпусцілі 20 кніг "Нашы славутыя мастакі з Беларусі". Гэты працэс працягваецца, зараз выйдзе кніга пра Яўсея Майсеенку, рыхтуем пра Натана Воранава. Мы пашыраем кола нашых мастакоў. Гэтая серыя будзе бясконцая, бо многіх іх наогул не ведаюць і не чулі пра іх. Каб патрапіць у гэтую серыю, трэба тры ўмовы: нарадзіцца на Беларусі, стаць вядомым мастаком на Беларусі і за яе межамі, і нейкі прамежак часу павінен прайсці, бо пры жыцці мастакоў мы такія кнігі не выдаём. 

Вы говорите о реставраторах как об уникальных специалистах. Но единственную в стране специальность реставраторов в БГУКИ закрыли, преобразовав в педагогов ДПИ. Реставраторов просто некому учить - специалисты все из университета ушли. Перспективы совсем не утешительны.
Светлана (Минск)

Справа ў тым, што сёння нельга паставіць на паток  навучанне рэстаўратараў, таму што сёння рэстаўратары павінны пасля заканчэння ВНУ трапіць у адпаведную ўстанову культуры. Рэстаўратары - штучны тавар, і калі выпуск 5-10 чалавек, гэта не значыць, што ўсе стануць добрымі спецыялістамі. Трэба, каб з самага пачатку навучання студэнты ведалі, у які музей ці іншую культурную ўстанову, яны паедуць працаваць.

Смотреть еще