Какие народные приметы существуют на этот праздник? Будет ли про них рассказано на фестивале?

Наталья Лишик: Будет отдельная “Этноплощадка”, на которой вы можете плести венки, там же не очень углубленно, но интересно будут рассказывать о купальских традициях, будет все показано и рассказано. Вечером максимально близко к оригиналу будет проведено обрядовое зажжение купальского костра. Это будут хороводы, условно обряды очищения - возврат к традициям предков, в чем нам помогут этностудия “Кетри” и группа “Племя”.  На фестивале будет много команд, которые представляют этнический фольклор. С 10 утра до 8 вечера можно посетить  "Этноплощадку", специалисты-мастера все покажут, все расскажут, приложат ваши руки к нужному делу, вы сами сделаете себе на память правильный венок.

Ведущая: Хватит ли на всех желающих материалов, чтобы плести венок?

Наталья Лишик: Конечно. Абсолютно точно хватит. По поверью, венки нужно плести из нечетного количества трав, и чтобы среди них обязательно была одна огонь-трава - как крапива. Это обязательно, иначе не будет счастья, удачи. Не беспокойтесь - трав хватит на всех.

Ведущая: Почему плели венки? И почему их потом опускают на воду? И кто может их плести: только незамужние или замужние тоже могут?

Василий Грибовский: Незамужнія. Вянок жа - гэта кола, гэта сымбаль дзявочай цнатлівасці. Таму якая ж пані-кабета будзе вяночак кідаць і на кагосьці варажыць? Вянок - сымбаль сонца, сымбаль дзявоцкай чысціні ў эратычнай міфалогіі беларусаў. Замужнія не маглі ўжо звязваць сваё жыццё з вяночкам. Зараз, канешне, іншыя часы, любяць і сталыя пані ў вяночку фотасесію зладзіць. Раней такое не рабілі, таму кідалі яго толькі незамужнія дзяўчаты. І вяночак свайму хлопцу рабілі таксама дзяўчаты. Сам хлопец не хадзіў, не плёў. Было б на што той вяночак накласці - каб галава нармалёвая. Дзяўчаты кідалі вяночкі, каб сіла вады, стыхія дапамагала, каб ён плыў і не тануў. Ёсць такое меркаванне ў некаторых мясцінах, што калі вяночак тануў, дзяўчына не зусім ужо дзяўчынка, разумееце? На Купалле ўсім усё дазваляецца, але пэўная мяжа прыстойнасці была. Гэта было і выпрабаванне, калі сярод дзяўчат знаходзілася тая, якая адмаўлялася кінуць вяночак, таму што лічыла, што рэчанька-рака хвалямі яго праглыне, яна магла знянацку сысці. Гэты свет ствараўся стагоддзямі. Зараз усё ёсць у электронным выглядзе, дастаткова ноўтбук свой адкрыць. Раней ад продкаў з вуснаў у вусны перадавалася інфармацыя, яна часам гняла і напружвала людзей. Ім было несці гэты цяжар і з задавальненнем, але і з бояззю, бо вянок - дужа асабістая справа.

Травы і зёлак хопіць, дзякуй мясцовай гаспадарцы. Яна нам падасць трактар з касілкай, якая накосіць тон з 50. Будзе вялізная купа. Будуць травачкі, і хай забаўляецца люд.

Наталья Лишик: Я хотела дополнить про этот прекрасный обряд спускания венков. Туда еще ставились лучинки или свечка, зажигалась, и веночек запускался. Это символ единения: огонь плюс вода - получается род. Настолько прекрасны наши традции, все вращается вокруг чысціні - хочется сказать по-белорусски.

Ведущая: А что делали люди, у которых вокруг воды не было?

Василий Грибовский: Вада была, былі студні, калодзежы. Вада нікуды не дзявалася. У Беларусі сотні і тысячы рэк і азёраў, блакітны край наш. Тэарэтычна ў вёсцы магло не быць яе. Дзеля гэтага былі студні. На раніцу хлопцы даставалі ваду і аблівалі дзяўчат. Хочаш не хочаш, а вось гэтая сувязь, братэрства полымя і вады ніхто не адмаўляў. Захочуць - вырыюць хлопцы перад Купаллем яміну, адтуль пойдзе вада, яны да вады дабяруцца. Агонь і вада - сябры.

Ника Харитонова: Пословицу вспомнила. Предки говорили: "На Ивана Купалу солнце заглянет в каждый колодец".

 
Смотреть все выпуски

Новости