У Грэцыі ёсць усё. Будзе і Паліна Смолава

15.04.2006

<div><i>"Культура", 15 красавіка 2006 г.</i></div>Хутка, вельмі хутка мы ўбачым, як Паліна Смолава выйдзе на сцэну "Еўрабачання". Будзем хвалявацца за яе, падтрымліваць сэрцам і душой (хто сказаў, што наша энергія не перадаецца на адлегласці? Даляціць яна і да Грэцыі - абавязкова!). А пакуль - "зазірнём за кулісы", каб даведацца, як ідзе падрыхтоўка да конкурсу.

"Культура", 15 красавіка 2006 г.


Хутка, вельмі хутка мы ўбачым, як Паліна Смолава выйдзе на сцэну "Еўрабачання". Будзем хвалявацца за яе, падтрымліваць сэрцам і душой (хто сказаў, што наша энергія не перадаецца на адлегласці? Даляціць яна і да Грэцыі - абавязкова!). А пакуль - "зазірнём за кулісы", каб даведацца, як ідзе падрыхтоўка да конкурсу.
Датэлефанавацца да Паліны было цяжкавата, але дзякуючы яе піяр-менеджэру Аляксандры Горскай мы знайшлі-такі некалькі хвілін для перамоў.

- Паліна, як настрой?
- Выдатны. I вельмі працоўны.

- Дні распісаны літаральна па хвілінах?
- Канешне. Трэнажорная зала, заняткі вакалам, англійскай мовай, рэпетыцыі з харэографам, масаж, басейн...

- Не стамляецеся? Адны фізічныя нагрузкі чаго вартыя, а яшчэ ж псіхалагічныя, пачуццё адказнасці.
- Усё гэта ёсць, але мне "ў кайф" працаваць над сабой, выхоўваць вынослівасць, павялічваць фізічныя нагрузкі. Асабліва шмат тут дае харэаграфія.

- Раней вы працавалі з Аляксандрам Марамзіным і яго групай "Рорs Foundation".
- Так, з імі я высгупала і на адборачным туры, з імі рабіла кліп на Белтэрадыёкампаніі. Але на "Еўрабачанні" будзе паказаны іншы варыянт. У ім засталіся некаторыя фрагменты з ранейшага, але змяніўся ён больш як напалову. Я запрасіла Сяргея Епіхава: раней ён працаваў у краінах Азіі, Еўропы. Каля двух тыдняў працягваўся кастынг былі адабраны чатыры чалавекі: двое дзяўчат і двое хлопцаў. Адзін з іх акцёр, астатнія маюць прафесійную
харэаграфічную падрыхтоўку.

- Здаецца, харэаграфія апошнім часам так на вас паўздзейнічала, што не пакінула месца дпя разгортвання ў кліпе на песню "Мама" сюжэта, нейкай гісгорыі, як гэта вы любілі рабіць раней.
- Няўжо ўсе мае кліпы павінны быць аднапланавымі? У гэтым асноўная мэта была - сябе паказаць, а не гісторыю расказаць. Таму імкнуліся да яркага шоу. Здымкі вяліся на працягу аднаго дня і ночы: з 9 да 17 гадзін і, паспя перапынку, з 23 гадзін. А пасля, вядома, рабіўся мантаж.

- Песня таксама крыху змянілася?
- Мы разам з яе аўтарам Сяргеем Сухамліным працягвалі працаваць над ёй, таму больш энергічнай, нават "драйвавай" стала аранжыроўка.

- Іншымі словамі, дачка, якая ў гэтай песні звяртаецца да маці, стала больш "непаслухмянай"?
- Чаму ж? Яна просіць маці стаць ёй сябрам, і гэта песня - для ўсіх узростаў. Пакаленне нашых бацькоў вырасла на рок-музыцы, гэты напрамак вяртаецца сёння на новым узроўні, ён запатрабаваны падлеткамі. I песня - быццам зварот успрымаць іх такімі, якія яны ёсць.

- А як успрымае песню публіка? Вы ж паказвалі ўжо яе падчас прома-тура ў Кіеве, Маскве.
- Песня падабаецца, слухачы ўспрымаюць яе "на ўра", адразу пачынаюць спяваць разам са мной: "Мама! Мама!" Увогуле, прома-тур дае магчымасць не толькі самога сябе "прарэкламаваць", але і пабачыць на свае вочы, як рэагуе на конкурсную песню зала, і, магчыма, унесці некаторыя карэктывы. А яшчэ - "абкатаць" касцюмы.

- Іх аўтар - Іван Айплатаў?
- Так, ён падрыхтаваў не адзін, а некалькі сцэнічных строяў, і ў працэсе выступленняў мы абяром той, у якім я і выйду на сцэну "Еўрабачання". Але ўжо зараз скажу: усе яны - вельмі сексуальныя.

- I бліжэйшая краіна, якая іх убачыць - гэта...
- ... Літва, потым Латвія, Эсгонія, Фінляндыя - вярнуся пасля 28 красавіка. Потым будуць іншыя краіны, але ж вельмі хачу наведаць падчас прома-тура Сочы.

- 3 гэтым горадам звязана штосьці асабістае?
- Там шмат сяброў, усе яны просяць прыехаць, дый увогуле Сочы - "трэцяя" эстрадная сталіца Расіі пасля Масквы і Піцера.

- А самыя бліжэйшыя высіупленні?
- У нядзелю 16-га бяру ўдзел у гала-канцэрце творчай акцыі, прысвечанай дзецям. Называецца яна "Хвілінка" да поспеху". "Хвілінка" - гэта дзіцячы тэатр, дзе і нарадзілася ідэя праводзіць творчыя сустрэчы з дзеячамі эстрады, своеасаблівыя майстар-класы. I збіраць на гала-канцэрце ўсіх, хто з імі працаваў.

- Не сумняваюся, што ім было з вамі цікава. А вам з імі?
- Таксама. Не стамляюся паўтараць: дзеці - кветкі жыцця, ім трэба дапамагаць раскрыцца, падтрымліваць іх пачынанні, перадаваць усё тое, што ўмеем і ведаем мы.

- На дзяцей, такім чынам, у вас час застаецца. А на свой магніта-альбом? Ці паспееце выпусціць яго да "Еўрабачання"?
- Ён выйдзе пазней. Такая праца не павінна рабіцца паспешліва, да пэўнай даты. Матэрыялу назапашана вельмі шмат, I ён патрабуе пільнага, уважлівага стаўлення, карпатлівай шліфоўкі ўсіх дэталей. Дробязей туг быць не можа.

- Дык няхай вашы прыхільнікі крыху пачакаюць - і будуць, як кажуць, узнагароджаны ўдвая, атрымаўшы сапраўды дасканалы варыянт. У вас жа наперадзе - найперш "Еўрабачанне". Чаго, дарэчы, вы ад яго чакаеце? Чаго жадаеце самой сабе?
- Добра выступіць. I ў гатым быць сумленнай перад самой сабой, адчуваць, што зроблена ўсё, што ад цябе залежала. А яшчэ я чакаю ад "Еўрабачання" новых цікавых знаёмстваў, творчых кантактаў, бо кожны конкурс, кожны фестываль - гэта быццам яшчэ адно акно ў свет, бясконцы і невычарпальны. Хочацца і на Грэцыю паглядзець -сапраўды адна з самых загадкавых, як мне здаецца, краін, якая захоўвае яшчэ шмат сваіх таямніц, у тым ліку, старажытнага мастацтва. Але ж галоўнае - хочацца паказаць нашу адкрытасць свету, нашу добразычлівасць і нашу культуру, каб і да нас уся Еўропа ставілася адпаведна.

Гутарыла Надзея БУНЦЭВІЧ.


Документация