Вынікі Форуму рэгіёнаў Беларусі і Расіі сёння актыўна абмяркоўваюць у медыяполі Саюзнай дзяржавы

19 Ліпеня 2019

Пачнём з вынікаў падзеі, якая завяршылася напярэдадні, і тых рэалій, якія трэба будзе пераўвасобіць у найбліжэйшыя месяцы. У Санкт-Пецярбургу прайшоў Форум рэгіёнаў Беларусі і Расіі. Яго вынікі сёння актыўна абмяркоўваюць у медыяполі Саюзнай дзяржавы. Інтэграцыйнае аб'яднанне ў апошні час падвяргаюць вялікай рэвізіі. 20-годдзе Саюзнай дамовы - сур'ёзная вяха і добрая падстава развязаць усе вузлы да гэтай даты. А гэта 8 снежня! Аб чым і гаварыў наш Прэзідэнт - зацягваць з рашэннямі недапушчальна. Людзі і ў Расіі, і ў Беларусі чакаюць канкрэтыкі. Выразныя часовыя рамкі, паказаныя Аляксандрам Лукашэнкам, пасля грунтоўнай гутаркі на асабістай сустрэчы з Уладзімірам Пуціным на Валааме - больш чым відавочны арыенцір для ўрадаў. Зрэшты, гэтым высновы з маштабнага форуму, зразумела, не абмяжоўваюцца, і абмеркаванне па сутнасці, з фактамі, ацэнкамі, разлікамі будзе працягвацца.

Але вось першыя ўражанні ад не першага і, зразумела, не апошняга цяперашняга этапа вялікага дыялогу, якія ёсць ужо зараз, іх і паспрабаваў перадаць Глеб Лаўроў.

Ёсць, бываюць дні, літаральна закліканыя узварушыць свет. Ці адзін, ці дзесяць. Прычым, узварушыць часам зусім не толькі траскатнёй клавіятур друкаванай прэсы або выбліскамі асвятляльных прыбораў, фота- і тэлекамер. Гэта дні рэвалюцый, чаго ўжо там. Дні ўзрушэнняў. На стагоддзе ўсіх нас, цяперашніх жыхароў некалі адной шостай часткі сушы, такіх дзён узрушэнняў, рэвалюцый, культурных і часцей эканамічных шокаў выпала звышдастаткова. Нават з лішкам. Часам год не тое, што за тры, за дзясятак ішоў. Таму ці варта здзіўляцца таму, што шматлікім, ды большасці, у чарзе дзён, пасярод штодзённых свецкіх клопатаў, калі выпадзе, не, не тое слова, хоць гадзіна зусім іншага плана.

Вось гэта ціхі, спакойны, але выкананы сэнсамі, напружанай працай душы, не рэвалюцыйны, але ад таго не менш насычаны час. Ён як раз таксама вельмі можа заставацца застацца ў гісторыі. Ды і сам ствараць яе. Проста таму, што не толькі для аператыўных вырашэнняў трэба час. Свой час неабходны і для пытанняў канцэпцыі, для прыняцця стратэгіі. І час трэба для разумення ўсёй важнасці гэтага. І вось у дачыненні дзвюх з пятнаццаці краін нашай былой адной шостай час надышоў. Наспеў. Аб гэтай ужо неабходнасці азначэння будучыні ўсе апошнія месяцы і дні гаварылі не толькі эксперты або чыноўнікі. Гаварылі людзі на вуліцах, разважалі людзі ў сетках, думалі аб гэтым і на рабочых месцах, і дома. І ўсе разам гэтыя людзі, яны, мы, чакалі найважнейшага моманту. Мы чакалі аднаго - выніковай гутаркі. І яна была. На Валааме. У месцы, якое прымушае памятаць аб часе, хоць само, усю сваю няпростую гісторыю было як бы па-за часам або, хутчэй, над часам.

Здаецца, там гэтая гутарка і павінна была адбыцца. І следам, ужо на наступны дзень, адбылося адразу мноства іншых важных, ключавых для цэлых галін, прадпрыемстваў, але, галоўнае - важных для людзей гутарак. Дыялогаў. Сустрэч. Бо ўжо ўсе пачулі выразную і дакладную, і знакавую дату - 8 снежня! І тое, што гэта знак… не, не звыш, а менавіта наш зямны, зроблены намі, рэальны знак, гэта зразумелі ўсе. Адразу. Бо пасля красавіцкага рашэння 1996-га аб заснаванні супольнасці і, годам пазней, дамовы аб Саюзе Беларусі і Расіі, менавіта 8 снежня 1999-га ў Маскве адбылося тое, гістарычнае падпісанне Дамовы аб стварэнні Саюзнай дзяржавы. І там жа была прынятая Праграма дзеянняў Рэспублікі Беларусь і Расійскай Федэрацыі па рэалізацыі. Сумесных дзеянняў. І вось гэтыя два дзесяцігоддзі два братэрскія народы шукалі і знаходзілі адказы на выклікі новага свету. Хоць так, пошукі не былі простымі. Ды і ці бываюць простымі такія пошукі. Але і задачы раслі разам з запытамі і магчымасцямі супольнасці і грамадства таксама. І тое, што заставалася нязменным у гэты час, падмурак, менавіта яно дапамагала, дапамагло Мінску і Маскве, дапамагло расці, узмацняцца, удасканальвацца. І менавіта ад даты дваццацігадовай даўнасці мы зараз адлічваем час. Зараз пацверджана: будзем і надалей.

Палітычнае рашэнне ўзроўню кіраўнікоў дзяржаў, якое гучала пасля Валаама, ужо, здаецца, уключала і тое, што рухацца разам мы будзем нават літаральна. Бо ёсць план, што Мінск, Санкт-Пецярбург, Маскву звяжуць новыя хуткасныя рэйсы. Быў водгук рашэння і ў разумення важнасці адмены роўмінгу паміж краінамі. І гэтае пытанне ў жніўні - верасні плануюць таксама вырашыць. Зрэшты, камунікацыі і сувязі, вядома, будуць кратна расці і надалей. Бо залучаныя ў іх ужо і зараз не толькі сталіцы. Калі б не рэгіёны, сцярпела бы інтэграцыя? Але гэтая тэма ў мінулым. Цяперашні форум рэгіёнаў - гэта новая мяжа, зачын пад 550 мільёнаў у суме кантрактаў.

Але паказальна тое, што сярод лічб не забывалі і мінулае, неацэннае, таму што аплачанае страшнай агульнай цаной. І думалі будучыняй. І вось у сумесны рух далей залучаная, будзе здзяйсняць яго і наша моладзь, самая актыўная яе частка - навуковая супольнасць.

Але, вядома, будзе праца. І вось аб гэтым варта сказаць зараз, пасля форуму. І ужо зараз трэба прызнаць: гэта ніякая не фінішная прамая. Па-першае, таму што з агульнага вопыту зразумела: часта вузкія, карпаратыўныя, сектаральныя інтарэсы асобных чыноўнікаў, ведамстваў не тармозяць, але ставяць пытанні, якія трэба вырашыць. І вырашаць іх трэба сёння, максімум - заўтра. Проста, каб не браць іх груз з сабою далей. Таму што, па-другое, фінішнай прамы ў дачыненні братэрскіх краін няма і быць не можа - фінішу або ліміту ў агульных справах няма. Проста адносіны, як Валаам, не суадносныя па маштабе месца з імгненнымі праблемамі і справамі. Але, як і на Валааме, справы трэба зрабіць. Усё. Без перашкод і абмежаванняў. Максімальная нацэленасць на выразны і хуткі вынік, каб пасля ў нас дваіх, у Беларусі і Расіі, у нашых народаў, якія чакалі гэтага форуму і гэтай сустрэчы, была магчымасць ставіць новыя - куды больш маштабныя мэты. Вось ён - вынік і сустрэчы, і форуму. Так чаканні людзей апраўдваюцца.

А зараз, у канцы, як заўсёды аб надвор'і. Калі наш Прэзідэнт ляцеў у Піцер, у Беларусі было прахалодна, ішлі дажджы. А два дні форуму надвор'е было вельмі цёплым. Што наогул-та для лета на паўночным захадзе, як гавораць дасведчаныя людзі, рэдкасць. Але па вяртанні і тут, у нас, шматлікае стала больш зразумела. Шматлікае стала зразумела. Што ж. Было слова. Рашэнне ёсць. Зараз за справу!


Папулярныя

Рэкамендуемыя