Інтэрв'ю з новым старшынёй "Белай Русі" Генадзем Давыдзькам

21 января 2018

Сярод 23-х тысяч вылучэнцаў на мясцовых выбарах гэтага года каля паловы - гэта прадстаўнікі "Белай Русі". Як сказаў сто з невялікім гадоў таму Уладзімір Ільіч Ленін: "Ёсць такая партыя!". Ці не партыя, а грамадзянская платформа, якая аб'ядноўвае больш як 180 тысяч актыўных членаў і дамінуе ў прадстаўнічых органах Беларусі ўсіх узроўняў - ад мясцовых Саветаў дэпутатаў да абедзвюх палат парламента. Успомнілі цытату класіка мы, вядома, невыпадкова. На тыдні зноў разгарэліся гарачыя спрэчкі аб партыйным будаўніцтве. Быць або не быць "Белай Русі" партыяй большасці не толькі дэ-факта, але і дэ-юрэ - па статусе, правах і магчымасцях.

Інтрыгу і дыскусію спарадзіў трэці з'езд грамадскага аб'яднання. Ён прайшоў у Нацыянальнай бібліятэцы, падвёў вынікі за пяць гадоў і, па сутнасці, адкрыў новую эпоху развіцця грамадства. Пры гэтым "Белая Русь" у партыю так і не трансфармавалася. Хоць мэту такую, хай не першую і не галоўную, але ўсё ж пазначыла.

Чаму не партыя? Давайце разбярэмся. Па-першае, з латыні "pars" - гэта частка. Частка грамадства, узброеная ідэалогіяй і праграмай у барацьбе за ўладу. "Белая Русь" дзяліць грамадства на часткі не жадае, насупраць, кансалідуе. Па ідэалагічных перавагах сваіх членаў не прасейвае, часцей займаючы нішу цэнтрыстаў. А ўлада, якой рэальна і так валодае праз сваіх прыхільнікаў у парламенце, на кіруючых пасадах і праз лідараў грамадскай думкі, для "Белай Русі" наогул не мэта, а сродак. Сродак падтрымкі Прэзідэнта, дзяржавы, суверэнітэту, праграм развіцця і канкрэтных грамадзян.

На пальцах гэтую пазіцыю растлумачыў новы старшыня "Белай Русі" Генадзь Давыдзька. Яго аднагалосна абралі па выніках трэцяга з'езду. Задаў пытанні наш палітычны аглядальнік Андрэй Крывашэеў (відэа).