Журналістыка - прафесія незвычайная, эмацыянальна і фізічна надзвычай складаная, але неверагодна цікавая. Хоць вялікае пытанне - ці прафесія гэта? Або стыль жыцця і вобраз мышлення, здольнасць бачыць свет па-свойму і ўменне перадаць свае назіранні іншым людзям. А ці можна гэтаму навучыць - вялікае пытанне, хоць вучыць трэба. А тут уся ўвага на журфак БДУ.
Галоўны пастаўшчык медыякадраў штогод выпускае да 200 чалавек. Але ў прафесіі застаюцца далёка не ўсе - трывожны трэнд для чацвёртай улады.
Што пайшло не так, як насыціць арганізм беларускай журналістыкі кадравым кіслародам - у матэрыяле Аляксея Волкава. Найстарэйшая газета краіны, сімвал свайго горада "Гомельская правда" за векавую гісторыю пераканалася - кадры вырашаюць усё, але за дзень такое пытанне не вырашыць. Акул пяра рэдакцыя гадуе сама - бываюць і людзі з вуліцы. І каб трапіць у штат, неабходна прайсці не адзін дзясятак выпрабаванняў у палях, адкуль многія не вяртаюцца. Але калі паказаць сябе перспектыўным журналістам, рэдакцыя сама будзе змагацца за такога супрацоўніка.
У штаце 60 аўтараў рознага калібра, 9 з іх - "залатыя пёры", у асноўным ветэраны друку. І ўсё ж узроставая дыяграма рэдакцыі знайшла баланс паміж вопытам і маладым запалам - тут свая школа журналістыкі. Пры гэтым выданне адзначае: не хапае сувязі з месцам працы і месцам вучобы будучага адэпта алоўка і блакнота. Адсюль і старая як свет формула: "забудзьце, чаму вас вучылі ў інстытуце". Дзе працэс падрыхтоўкі рэпарцёраў забуксаваў, як гэта выправіць?
Пра гэта гаварылі і ў "Адкрытай студыі" з Прэзідэнтам. Сістэму падрыхтоўкі журналістаў неабходна змяніць, каб людзі не сыходзілі з рамяства.
І ўсё ж падыход кіраўніцтва БДУ вырашыла памяняць. Таму ў Інстытуце журналістыкі аб’явілі маштабную перабудову. Яго падзеляць на дзве часткі - факультэт павышэння кваліфікацыі зараз стане агульным для ўсёй ВНУ. А вось у самога журфака да канца красавіка будзе новы дэкан. У дадатак як карабель назавеш, так ён і паплыве ўжо пад новымі ветразямі.
Студэнты Віцебскага дзяржуніверсітэта працуюць над выпускам навін. Дамаўляюцца аб інтэрв'ю, пішуць тэксты, манціруюць рэпартажы, словам, звычайныя будні рэпарцёра. У ВДУ нават ёсць уласны міні-медыяхолдынг: тэлебачанне, сайт і газета, а вось факультэта журналістыкі няма. Але цікавасць да стварэння кантэнту і жаданне сфарміраваць уласную інфармацыйную прастору ёсць.
У кагорту юных журналістаў упісалася і Наталля Тарарышкіна. Дзяўчына працавала ў абласной газеце, а майстэрства адточвае на ўніверсітэцкім ТБ. Таксама ў прафесійным партфоліа рэпартажы, праекты і ролікі для сайта, бо блогерства і журналістыка зараз зблізіліся як ніколі.
За апошнія гады сама прафесія журналістыкі ў свеце прыкметна змянілася - інфармацыйныя войны паміж звышдзяржавамі і фейкавыя навіны прымусілі зірнуць на падрыхтоўку кадраў інакш. Рэпарцёр з гэтага часу не проста зборшчык інфармацыі, а абаронца аб'ектыўнай падачы і фактаў. І новае папаўненне часта не гатова да такога рэзкага старту - журналісцкі хлеб простым не назавеш.
На журфак спадзявайся, а сам не паддавайся. У гэтым на асабістым вопыце пераканалася і Марыя Рабава. На гомельскім тэлебачанні дзяўчына прайшла праверку дэдлайнамі, камандзіроўкамі і працай па начах. Спачатку баялася прыйсці – аказалася, што ахвотнікам дзверы расчынены.
І атрымліваецца, што сёння тэхналогіі дазваляюць працаваць журналісту адусюль, прывязкі да месца няма. А вось аўдыторыя - іншае. Гледачы, слухачы, чытачы патрабавальныя і сухім тэлеграфным тэкстам нікога не проймеш. На першае месца выходзіць аўтарскае я, якое выхоўваецца не толькі ў аўдыторыях і на працы, але і самім журналістам. Пры гэтым аб'ектыўнай і аператыўнай падачы інфармацыі ніхто не адмяняў.













