Рубрыка Даўгабуд

14 июня 2013
Вось гэтая тэма настолькі вострая і шырокая, што ледзь ці не ў кожным выпуску Панарамы мы расказваем гісторыі ашуканых дольшчыкаў, якія ўжо ператварыліся ў цэлую рубрыку Даўгабуд, якая стала традыцыйнай. За час яе існавання нашы карэспандэнты сталі сапраўднымі экспертамі ў сферы жыллёвага будаўніцтва. А інакш і быць не можа, бо, каб дакапацца да сутнасці тых праблем, пра якія нам пішуць гледачы, і разабрацца ў тых адпісках, якія дасылаюць, напрыклад, з УКБ, часам прыходзіцца правесці самае сапраўднае расследаванне. Зразумела, шматлікім гэта не падабаецца.

Вось і нашага карэспандэнта Яўгена Пуставога, які ў пошуках будаўнічай праўды ў якіх толькі кабінетах не пабываў - не раз палохалі судамі. Напэўна, і за гэты рэпартаж наўрад ці пахваляць, бо тут ёсць усё: і тэрміны, і якасць, і цэны за квадрат, якія чамусьці растуць па нейкіх асаблівых будаўнічых законах. Кожныя пятнаццаць хвілін па два тэлефонныя званкі. Прычым не профільныя для аддзела крымінальных навін. Толькі па зваротах з-за даўгабудаў да журналістаў Агенцтва тэленавін можна дыягнаставаць - будаўнічая галіна відавочна прыхварэла. Час лячыць.


Гэта не перыферыя. Цэнтр сталіцы. Лагойскі тракт. Так працуюць беларускія будаўнікі. А так арабскія. Гэта Дубай. Тут самая высокая жылая шматпавярхоўка ў свеце. Рост Вавілонскай вежы сучаснасці 310 метраў. 75 паверхаў пабудавалі за пяць гадоў.


Роўна столькі ж часу сваю стандартную 19-павярхоўку чакаюць 120 беларускіх сем'яў. Мяняюцца забудоўшчыкі, кіраўніцтва куратара будоўлі - нязменным застаецца выгляд даўгабуда. І стаўленне да дольшчыкаў. Як да спонсараў няспрытнасці УКБ Савецкага раёна. І неахайнасці былых забудоўшчыкаў. Хто не сядзіць, той у вышуку.
У беларускіх УКБ свая арыфметыка і, пэўна, трактоўка законаў. Зразумелых, распісаных да драбнюткіх падрабязнасцяў, і абавязковых для ўсіх. Або ў будаўнічай сферы не так?


Дзве трэці дольшчыкаў - ільготнікі. Большасць маладых сем'яў з дзецьмі і без жылля. У гэты дом іх засялялі сем разоў. І ўсё на паперы.
У лістападзе мінулага года гэты дом стаяў у тумане. І ў літаральным, і пераносным сэнсе. Неаднаразова зрушвалі тэрміны яго здачы.
Зараз вось нават дакументы на ўласнасць у руках дольшчыкаў. Але само засяленне застаецца жураўлём у небе. Ні камунікацый, ні дакладнага адказу - калі будуць.


Няма шмат чаго. Ад дзіцячай пляцоўкі да нармальнай электрападстанцыі. І гэта праз месяцы пасля здачы шматпавярхоўкі ў эксплуатацыю. Дарога да сталічнага дома нагадвае шлях да палескага балота. Дом будавалі няхутка, але і няякасна. А зараз не прыйшлося б ухіляць недаробкі яшчэ даўжэй. Толькі за чые грошы? Дольшчыкаў? Дзяржавы? Але сапраўды не УКБ. Людзі ўступілі ў законныя правы, а вось трапіць у кватэру не могуць. Гэта тое ж самае, што вы купілі машыну, а вам не дазволілі б да яе нават дакрануцца. Так Фрунзенскі УКБ паступіў з дзвюма сотнямі мінскіх сем'яў.
У аб'ектывах тэлекамер быў і гэты дом. Таксама зона адказнасці Фрунзенскага УКБ. І тая ж праблема - хранічная непаспяховасць. Каб ажывіць шматпавярхоўку, будаўнікам не хапіла шасці спроб. А УКБ двайнога павышэння за квадрат.


Нязгодных з нематываваным павышэннем абяцаюць ліквідаваць. Чарговы кошт бермудскага квадрата - больш за 7,5 мільёна. І не факт, што канчатковы. Атрымліваецца, ва УКБ не тое, што не жадаюць слухаць дольшчыкаў - не чуюць вышэйстаячых кіраўнікоў з мясцовай адміністрацыі.


Аляксандр Даўгала, намеснік кіраўніка Адміністрацыі Фрунзенскага раёна Мінска: Зараз падпісана пастанова Міністэрства архітэктуры, дзе абмежаваны кошт квадратнага метра для грамадзян: яны складаюць 4,6 і 4,9 мільёна рублёў. Гэтае пытанне вырашанае.


А тут яно па-ранейшаму адкрытае. За памылкі праектыроўшчыкаў павінны заплаціць удзельнікі кааператыву. Палі забілі ў балота. У месца, дзе падчас вайны танкі танулі. Але леташняй восенню журналістам паабяцалі ваду ўсё-ж адпампаваць.


Адводзіць збіраліся з панядзелка. Праўда, не сказалі якога года. Як вада ў катлаване, каламутнай застаецца і сітуацыя. Ці тое падмурак мяняць, ці тое праектную дакументацыю, ці тое месца забудовы. У любым выпадку за ўсё заплацяць удзельнікі кааператыву. У большасці льготнікі і інваліды.


Пабудуем - адказваюць дольшчыкам кожнай дзясятай новабудоўлі Мінска. У кожнай з мёртвых будоўляў свой эпікрыз. Але ўсе з адной гісторыяй: дэвальвацыя.


Так адбылося і з гэтым віцебскім даўгабудам. Паводле нарматываў, ён тройчы павінен быў быць заселены. Апошні раз у чэрвені. Але і ў сярэдзіне месяца да ўваходзін не гатовы.


За чатыры бясхмарныя месяцы ў галіне на Віцебшчыне ўвялі толькі 13% ад планаванага жылля. Рэгіён - лідар у даўгабудзе. Што зноў не так? Можа, дажджы перашкаджаюць або сонца. Зрэшты, паказчыкі і ў іншых абласцях не занадта грэюць. Зараз градус актыўнасці на будпляцоўках павінен вырасці.


Але пакуль замест узвядзення жылых квадратаў УКБ, генпадрадчыкі, забудоўшчыкі заклапочаныя толькі ўзвядзеннем у квадрат кошту жылля. Але ж лічыць умеюць не толькі яны.