Галоўныя сімвалы Беларусі адлюстроўваюць гісторыка-культурную спадчыну нашага народа і яго шматвяковыя традыцыі. Дарэчы, зазірнуць у мінулае і аднавіць страчаныя сувязі пакаленняў дапамагаюць у Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі, а таксама грамадскія аб'яднанні, у тым ліку і нашчадкавых дваран. Першы этап пошуку адказаў - тэст прозвішча. Менавіта яго атрымлівалі разам з тытулам. Дзе ж шукаць сляды роду ў лабірынтах гісторыі, і як пазнаць нашчадкавага двараніна?
У поры сваіх продкаў зазірнуў і Ян Пашкевіч.
Ад самых маладых лісточкаў з верхавіны генеалагічнага дрэва амаль да яго каранёў Аляксандр Залівака ўжо 20 гадоў спускаецца ўсё глыбей па радаводзе сваіх продкаў. Ад былога маёнтка буйных шляхцічаў застаўся толькі каменны сілуэт. Але памяць аб сваіх былых уладальніках захоўвае не толькі гэтая зямля.
Звязаць беларусаў з іх мінулым спрабуюць і сучасныя нашчадкі шляхецкіх радоў. У Вялікім Княстве Літоўскім кожны дзясяты жыхар меў высокародны тытул. Такой была ўзнагарода за баявыя подзвігі падчас абароны Радзімы.
Першы этап тэсту на ДНК шляхціча прайшла і наша здымачная група – карэспандэнт с аператарам. У старажытным гербоўніку высветлілі - прадстаўнікі родаў Пашкевіч і Шастаковіч сустрэліся не першы раз у гісторыі.
Свой вобраз шляхцічы дапаўнялі адзеннем з модных усходніх калекцый таго часу і абавязкова шабляй. Выгнуты клінок суправаджаў гаспадара нават падчас зямельных работ.
Ну і, вядома, каб пацвердзіць статус шляхціча, трэба паспрабаваць свае сілы ў майстэрстве валодання шабляй.
Пасля рэвалюцыі многія сувязі паміж пакаленнямі разарваліся. У асноўным гістарычную праўду захоўваюць толькі архівы. І такія таямніцы роду нясуць у сабе не толькі разуменне таго, хто мы ёсць, але і багатую спадчыну продкаў для новага пакалення.













