Адна з самых рэзанансных навін мінулага тыдня. Па абвінавачанні ў шпіянажы затрыманы кадравы супрацоўнік галоўнага ўпраўлення разведкі Мінабароны Украіны. Ён працаваў у Мінску пад прыкрыццём на пасадзе карэспандэнта Нацыянальнай грамадскай тэлерадыёкампаніі Украіны. Яго затрымалі яшчэ 25 кастрычніка, але інфармацыйны бум у СМІ быў справакаваны толькі праз месяц.
Таксама затрыманы беларус - агент, які займаўся шпіянажам у інтарэсах Украіны. Ён прызнаў сваю віну і расказаў, што працаваў менавіта па заданні ўкраінскай ваеннай разведкі. За збор і перадачу інфармацыі атрымліваў грошы. У адносінах да яго ўзбудзілі крымінальную справу па 356-ым артыкуле "Здрада дзяржаве". Храналогія падзей - у нашым сюжэце.
Гэта відэа затрымання нібы ўкраінскага журналіста. Насамрэч у фокусе ўвагі КДБ Беларусі апынуўся кадравы супрацоўнік разведкі Мінабароны Украіны, які стварыў агентурную сетку для збору інфармацыі.
Адразу пасля спецаперацыі пачалі сваю працу дыпламаты.
Усе неабходныя доказы былі накіраваныя ў Міністэрства замежных спраў Беларусі. І ўжо праз некалькі гадзін аб затрыманні ўкраінскага разведчыка ведаў пасол Украіны ў нашай краіне. З улікам характару двухбаковых адносін было прынята рашэнне факты не выдаваць.
Маўчанне было парушана 17 лістапада. Калі кіраўнік нацыянальнай грамадскай тэлерадыёкампаніі Украіны Зураб Аласанія ў сацыяльных сетках расказаў аб затрыманні Шаройкі. А 20 лістапада інтэрнэт-рэсурс "Інфармацыйнае супраціўленне" апублікаваў нібы падрабязнасці, вядома, у патрэбным для сябе ракурсе.
Гэта значыць, сайт апынуўся проста інструментам галоўнага ўпраўлення разведкі Мінабароны Украіны. У свой час напаўненнем рэсурсу займаўся сам Шаройка. Ён узгадаў і сваіх штатных супрацоўнікаў, якія, дарэчы, і падпісаліся пад інфармацыйнай бомбай.
Артыкул апублікавалі ў панядзелак у 11:00. А ўжо праз тры гадзіны ў Мінску Камітэт дзяржбяспекі быў вымушаны даць афіцыйную інфармацыю.
Падчас вобыску ў затрыманага на электронных носьбітах выявілі копіі разведвальных данясенняў, якія ён ужо паспеў адправіць куды варта, а таксама заданні ад куратараў для Шаройкі. З якіх стала зразумела, якая менавіта інфармацыя цікавіла заказчыкаў.
Адмаўляць відавочнае было бессэнсоўна: на допыце Шаройка сам прызнаў, што ён супрацоўнік кадравага апарата ваеннай разведкі. Растлумачыў, што пасля звальнення ў 2009 годзе ўсяго праз два гады быў адноўлены ў лік афіцэраў дзеючага аператыўнага рэзерву. Прафесіяналы разумеюць, што гэта значыць. Затым пад прыкрыццём пасады звычайнага карэспандэнта пачаў працу ў Беларусі. А за каардынацыю яго дзейнасці адказваў яшчэ адзін супрацоўнік галоўнага ўпраўлення разведкі Мінабароны Украіны - Ігар Скварцоў. Палкоўнік, а яшчэ саветнік пасольства Украіны ў Беларусі.
За кароткі час па ланцужку "агенты-Шаройка-Скварцоў" быў наладжаны канал пастаўкі інфармацыі. У кожнага з удзельнікаў была свая дакладна вызначаная функцыя.
Рэакцыя беларускага боку не прымусіла сябе чакаць. За дзейнасць, несумяшчальную з дыпламатычным статусам, Скварцоў ужо абвешчаны ў нашай краіне персонай нон-грата.
Падчас вобыску ў Шаройкі выявілі псеўданімы яшчэ як мінімум 16 удзельнікаў агентурнай сеткі. На думку беларускіх контрразведчыкаў, людзей маглі выкарыстоўваць і ў цёмную, калі агент-пастаўшчык інфармацыі і не здагадваецца, каму і навошта выдае звесткі. У сувязі з гэтым варта нагадаць, што да артыкула 356 ёсць заўвага, якая вызваляе ад адказнасці пры ўмове добраахвотнай заявы аб здзяйсненні злачынства і аказанні садзейнічання ў прадухіленні шкодных наступстваў.













