Мы пагаворым аб арміі і шчыра гаворым арміі дзякуй

25 февраля 2018

Аксельбанты і эпалеты, лампасы і канты. Здаецца, вымаві гэта ўслых - і адразу адчуеш атмасферу балю. Ды і сама сабою апынешся ў святле яркіх агнёў. А вакол яшчэ афіцэры ў параднай форме і дамы ў раскошных уборах. І, вядома ж, музыка - вальс або паланез. Я ведаю, думаць так - гэта вельмі па-жаночаму, але ў самы мужчынскі дзень года думаць так - гэта выдатна. А што яшчэ больш выдатна - гэта тое, што ваенная атрыбутыка выклікае ў мяне, як і ў шматлікіх цяперашніх беларусаў, толькі мірныя асацыяцыі.

Так. Мы, беларусы, - мірныя людзі. Але аб рэгіёне нашым у апошняе стагоддзе, ды і раней, гэтага не скажаш. Сто гадоў таму прадзеды і дзяды тых, хто сабраўся сёння ў Палацы Рэспублікі, пад цалкам іншыя песні ішлі з адной, Першай сусветнай, на іншую - Грамадзянскую - вайну. І ў руках у іх былі хіба што трохлінейкі. А дзецям тых, хто стаяў ля вытокаў нашай арміі, у Вялікую Айчынную з ППШ і "Кацюшай", рэактыўнай сістэмай і песняй, прыйшлося абараняць краіну ад фашыстаў у самай страшнай глабальнай вайне, якая асабліва бушавала менавіта тут, на мірнай беларускай зямлі.

Вось і ўнукам першых беларускіх салдат - нашым бацькам - ужо новай зброяй давялося абараняць межы ў вайне, якая атрымала назву халоднай. І, будзем сумленныя, шмат у чым менавіта ад іх устойлівасці і сілы ніхто ў свеце не паспрабаваў зрабіць яе гарачэйшай. Гады ідуць, мода змяняецца і на музыку, і на тыпы ўзбраення. Але нязменна тое, што беларуская армія, стагоддзе якой мы святкуем на гэтым тыдні, - гэта армія абароны. І ўсё таму, што нават у нашай галоўнай песні, у гімне: "Мы, беларусы, - мірныя людзі".

І тое, што ў цяперашніх беларусаў, жыхароў зусім няпростага рэгіёна, з арміяй толькі мірныя асацыяцыі, - гэта як раз заслуга нашай арміі, нашай абароны. І мы, вядучыя "Галоўнага эфіру", шчыра гаворым арміі дзякуй. І, вядома, мы пагаворым аб арміі яшчэ.