Беларусь падвяла вынікі сельскагаспадарчага года і ўзнагародзіла лепшых аграрыяў краіны

11 февраля 2018

Пагаворым пра людзей, ад перамог якіх залежыць харчовая бяспека нашай краіны. Размова аб працаўніках сяла.

Верхнія радкі рэйтынгу сусветных экспарцёраў і рэкордная прадукцыйнасць працы. На гэтым тыдні слова "ўпершыню" гучала часцей за звычайнае. І датычылася яно менавіта аграпрамысловага комплексу.

Беларусь падвяла вынікі сельскагаспадарчага года і ўзнагародзіла лепшых аграрыяў краіны. На ўрачыстую цырымонію, удзел у якой прыняў Кіраўнік дзяржавы, былі запрошаныя больш за 400 чалавек, і галоўнымі на свяце сталі людзі, якія сваёй працай штодня даказваюць: калі не сядзець склаўшы рукі, усё абавязкова атрымаецца. Карпатлівая і шчырая праца на роднай зямлі абавязкова прынясе і плён, і прызнанне. Шматлікія аграрыі з цырымоніі з'ехалі з высокімі дзяржаўнымі ўзнагародамі і... на новенькіх беларускіх красоверах!

Беларусы на зямлі навучыліся не проста вырошчваць і вырабляць уласную чыстую і натуральную прадукцыю, але і перамагаць з ёй на замежным рынку. Прычым размова не толькі пра традыцыйныя прадукты харчавання, але і пра прысмакі, якія доўгія гады ў нашай краіне лічыліся заморскімі.

Наша калега Алеся Высоцкая даведалася, як робяць бярозаўскі хамон, чаму пармезан у Пружанах параўноўваюць з золатам і які прадукт з Беларусі любяць у Ізраілі.

Яна пачынаецца ў полі: з каласоў, свежай травы, ураджаю. За ёю - спрацаваныя рукі аграрыяў, вопыт аграномаў, поспех селекцыянераў. У ланцужку ад зямлі да прылаўка людзі, якія гарантуюць кожны дзень харчовую бяспеку. Іх праца - гэта, мабыць, самыя галоўныя інвестыцыі ў развіццё малой радзімы, годам якой аб'яўлены 2018.

Па заслугах і ўзнагарода. Падарунак з урачыстага ўзнагароджання ў Мінску ўжо прыбыў у знакаміты СВК "Рассвет". Паркетнік не часта ўбачыш у вёсцы.

З красоверам, які толькі сышоў з барысаўскага канвеера, знаёміцца выйшаў… сапраўдны кансіліум. У гаспадарцы, якая ўваходзіць у дзясятку найбуйнейшых сельгаспрадпрыемстваў, зараз і машына на вышэйшым узроўні.

Такое вось спалучэнне народнага аўтамабіля і народнага набытку - беларускай вёскі, якая корміць краіну. Менавіта ёй - самыя цёплыя словы Кіраўніка дзяржавы на цырымоніі ўшаноўвання перадавікоў. Прызнанне заслуг - заўсёды прыемнае. Ушаноўванне лепшых аграрыяў у новым фармаце стане рэгулярным. Але, як правіла, гэтыя людзі і не чакаюць узнагароды, яны проста жывуць працай на зямлі.

Васіль Густыр знайшоў сябе тут даўно. Пакуль хлапчукі ў школе марылі пра космас, ён разважаў аб справах зямных. 40 гадоў на сяле перакананняў не змянілі: сельская гаспадарка пры ўмелым падыходзе заўсёды можа быць у лідарах па прыбытку.

Прыбытковасць у "Свіслачы" забяспечвае малако. Клас экстра - ад кожнай каровы. Тры з паловай мільёны прыбытку на год. А ў аснове - нічога складанага: гаспадарскі падыход, дысцыпліна і тэхналогіі. Сакрэтная зброя хіба што кошкі: яны, як пры брытанскім каралеўскім двары, на афіцыйным здзельна-прэміяльным забеспячэнні.

Аграпрамысловы комплекс - гэта 40 працэнтаў тэрыторыі краіны. У ім працуе 303 000 чалавек, якія разам з навукоўцамі і прамыслоўцамі гарантуюць харчовую бяспеку дзяржавы і зарабляюць валюту на экспарце. За год дадатак 15 працэнтаў і амаль пяць мільярдаў долараў ад продажаў за мяжу беларускіх прадуктаў харчавання. Беларускія прадукты любяць 82 краіны свету. Прычым ёсць яшчэ шмат падстаў для гонару. У якасці і бяспецы харчавання ў сусветным рэйтынгу Беларусь на 39-м месцы, апярэджвае Казахстан амаль на 20 пазіцый. І пры гэтым мы займаем пятае месца ў рэйтынгу сусветных экспарцёраў малочнай прадукцыі. Гэта выключны прарыў. Па масле, напрыклад, мы на трэцім месцы, па сыры - на чацвёртым, сухім малаку - на пятым. І галоўным прарывам года ў Мінсельгасхарчы завуць рэкордныя надоі. Упершыню - 5 тон на карову.

Гарантаваць харчовую бяспеку - задача нумар адзін для сельскай гаспадаркі. А экспарт лішкаў - валюта з магчымасцю сялу развівацца. Галіна плануе зарабіць сем мільярдаў долараў на пастаўках рэйтынгавых прадуктаў харчавання.

У топах, напрыклад, беларускія сыры, у тым ліку і італьянскі пармезан, які атрымаў прапіску ў Пружанах.

Мы ў скарбніцы, якая штогод папаўняецца залатымі для сыраробаў зліткамі. Гэта валютнае папаўненне для краіны ў прамым сэнсе. Больш за 80 працэнтаў прадукцыі завода - продажы за мяжу. Пармезан - толькі экспартная вяршыня.

У экспартным падмурку яшчэ амаль чатыры дзясяткі відаў найсмачнейшага сыру з Беларусі. Пармезану - караля сыроў - тут вараць 200 тон на год. Для рынку беларускага і расійскага ўжо мала.

З такой паэзіяй інжынер-тэхнолаг Таццяна Ліпская гаворыць пра хамон. Так, пра наш, пра беларускі. Мы ў Бярозе. Беларусы, як і іспанцы, не спяшаюцца дзяліцца рэцэптурай са светам.

Беларускі хамон пачынаецца тут. Кантракт склалі з адной пэўнай гаспадаркай, дзе вытрымліваюць асаблівы рацыён харчавання. Гэта, вядома, не жалуды, як у Іспаніі, і парода не іберыйская, але сутнасць тая жа.

Беларускія тэхналогіі ў жывёлагадоўлі не тыя, што раней, дазваляюць вытворцу выбраць мяса нават пад пэўны дэлікатэс. Мясных вынаходстваў у Беларусі багата, усе яны з поспехам пакараюць свет.

Добраму мясу, будзь ты ў Беларусі, Іспаніі або наогул за акіянам, патрэбен свежы хлеб. Даставіць яго з Мінска ў Іерусалім? Лёгка! Патрэбна толькі замарозка з унікальнымі беларускімі распрацоўкамі. Адгружана ўжо амаль на два дзясяткі мільёнаў долараў у 15 краін, дзе зараз таксама могуць надламаць румяную скарыначку духмянага хлеба з Беларусі.

Хлеб - набытак Беларусі і ўжо даўно нараўне з каўбасой і шынкай ядомы сувенір для турыстаў. А смак між тым, як і харчовая бяспека, пачынаецца яшчэ ў полі - з зямлі і каласоў. Аграрыі ўжо ставяць планку ў зборы збожжавага каравая на

10 мільёнаў тон. Зоне рызыкоўнага земляробства, якой Беларусь звалі яшчэ ў 90-я, гэта здавалася за мяжой мары.

Ізраіль, Палесціна, Азербайджан, Туркменістан, Расія… Беларускі хлеб пашырае геаграфію, як і іншыя прадукты з Беларусі. У 2016 прарыў у арабскім свеце, у 2017 - на кітайскім рынку. Мадэрнізацыя - не толькі малочнай галіны, усяго АПК - дазволіла ствараць шэдэўры і простыя натуральныя прадукты, якія патрэбныя і Беларусі, і свету. Вядома, на сяле яшчэ не без праблем. Захоўванне, перапрацоўка, новыя тэхналогіі. Усё гэта патрабуе сталай увагі. Як і развіццё саміх вёсак, дзе пачынаецца радзіма.